Ben ik nog heel

De zuigende kracht van het leven heeft mijn ziel al over de grens getrokken, maar mijn lichaam is trager en nog achtergebleven.

Angstig kijkt het om zich heen opzoek naar tekenen van bestaan, maar alle energieën zijn sneller en al mee overgegaan.

Waar ben ik?

Ben ik nog in mijn lijf, waar spanningen gieren door elke vezel, door mijn keel, longen hart en nieren?

Ben ik in mijn ziel die de nieuwe omgevingen aan het verkennen is, een traan latend om alles wat zo zeker veranderd is van betekenis.

Of, ben ik door deze krachten nu in tweeën gespleten. Word ik nooit meer iemand nieuw maar ben ik mijn oude wegen ook vergeten.

Ik voel de leegte.

Er zitten duizenden tranen te wachten achter mijn ogen om te worden losgelaten. Maar de wereld heeft nog niet genoeg dorst om dit alles toe te kunnen laten.

Ik kan niet meer praten.

Langzaam komen er weer woorden en vanaf een plek ver hiervandaan kan ik deze duidelijk horen in mijn oren.

Ik voel mij verloren.

Zachtjes zak ik door mijn knieën en begin stukje bij beetje te rapen. Dat wat ik denk dat ik verloren ben en misschien nog kan maken, maar het wil niet baten.

Ik ben een lege huls die helemaal opnieuw gevuld moet worden met karakter, gevormd door ervaring. Tevens voel ik dat er haast is voor het voltooien van deze openbaring.

Ik ga staan, breek mijn muren af, laat de wereld mijn hart instromen en niet langer geef ik om alles waar ik ooit zo hard voor stond.

Al wankel ik.

Verdriet suist door mijn hoofd, het perspectief op vergelden gebeurtenissen is zo waar uit steen gebroken en loopt mij nu vanaf de andere kant aan te staren.

Wat ga jij nu met mij doen?

Terug staren dat kan ik wel, met een zachte blik en een scheve lach kijk ik lief, want ik ben niet meer gehard.

Ik ga je liefhebben.